ขอแนะนำตัวละครก่อนตัวเอกของเรื่อง
 
คือ กาว
 
(ที่เลือกชื่อนี้ เพราะ กาว เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการยึดติดระหว่างสองสิ่งเข้าด้วยกัน เปรียบดั่งเธอคนนี้ ที่ลึกๆกำลังค้นหาบางสิ่งมายึดไว้ระหว่างเธอกับใครสักคน ที่รอ)
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
PART 1

เกริ่นนำ
 
ฉัน ชื่อ กาว นางสาวนักศึกษา ผู้หลงใหลอารมณ์โดดเดี่ยว ไม่สิ ต้องบอกว่าคนที่คุ้นชินกับอารมณ์ "เหงา" มากกว่าใครในโลก ฟังแล้วดูฉันจะติส แตก ที่บอกคนอื่น ว่า ชอบอยู่คนเดียว แล้วฉันจะบอกอย่างนั้นไปทำไมนะ เพราะบางที อารมณ์นี้ก็ทำฉันอ่อนไหวอยู่เรื่อยเลย!! 
 
..................................
 
 
มอไซค์รับจ้างขับตรงดิ่งพาสาวน้อยร่างเล็กผมยาวประบ่า ขับเข้าไปในรั้วมหาลัย มาหยุดอยู่หน้าตึก คณะนิติศาสตร์  "ตรงนี้แหละคะ" เธอบอกลุงคบขับ แล้วรีบลงจากรถ ถือเอกสารสำคัญ สาวเท้าอย่างเร่งรีบเข้าตึก  ก่อนจะหันกลับไปหามอไซค์รับจ้าง ด้วยความหลงลืม  "กำ กำ ลืมบอก..ลุงรอหนูอยุ่ตรงนี้ก่อนนะคะ"   พลันเห็นลุงมอไซค์พยักหน้าหงึกๆ สาวเจ้าหันขวับเดินตรงไปยังประตูตึก ที่ข้างหน้าเขียนว่า
 
 "สมัครเรียน" 
 
ใช่แล้ว ถ้าคุณเดาออก ฉันกำลังมาสมัครเข้ามหาลัย แต่มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอก ฉันเลยไม่ได้ตื่นเต้นกับมันเท่าไร เพราะฉันมันเป็นเด็กซิ่ว
เมื่อปีก่อนเรียนมาได้สักสองเดือนเศษๆ ฉันก็ชิ่ง(เรียกอย่างนี้จะถูกที่สุด เพราะฉันออกจากมหาลัยมาก็ไม่ได้บอกใคร) แต่ก่อนจะออกฉันก็ตั้งใจไว้แล้วละ เลยได้ทำตัวหลุดโลกส่งท้าย (ก็แค่อยากให้เพื่อนๆ สมัยนั้น จำฉันได้นะ! 555) แต่ขออุบไว้ก่อนนะ ว่าได้ทำวีรกรรมอะไรไว้บ้าง  
ขอวกมาที่ปัจจุบัน เริ่มชีวิตนักศึกษาอีกครั้ง .....ปัจจุบัน ฉันยังทำงานคะ แต่ก็เรียนไปด้วย ฉันเรียนภาคสมทบ  ดังนั้น ฉันจึงยกวันจันทร์ถึงวันศุกร์ให้กับการทำงานอย่างเต็มที่ มันติดมาจากเมื่อปีที่แล้วที่ฉันซิ่วออกมา ก็ไม่ได้อยู่เปล่า ฉันทำงานทุกอย่าง ที่หาได้ พนักงานเสิร์ฟ พนักงานออฟฟิศ พนักงานจัดสินค้า ร่วมไปถึงงานในผับ "มันเป็นสิ่งใหม่ ที่น่าเก็บเกี่ยวประสบการณ์ทั้งสิ้น" ถ้าคุณคิดแบบนี้ จะไม่มองและบอกฉันว่า เสียดายชีวิตวัยรุ่นที่เหลือของฉัน
 
""""""""""""""""""""""""

  "โอย ฉันต้องรับน้องอีกแล้วเหรอเนี้ย =0=" 
 
กาวพรึมพรำกับตัวเองเบาๆ หลังจากเช้าวันนี้ที่เธอยื่นใบสมัครเรียน คณะนิติศาสตร์ หล่อนนึกภาพของตัวเองสมัยก่อนใน คณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ชิ่งออกมา เหตุการณ์บางอย่างกดดันเธอให้เครียด และเธอไม่คิดว่าการรับน้องอย่างนั้นจะทำให้พวกเธอสามัคคีกัน ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้น จริงๆ 
 
"กาว คืนนี้ ทำงานหรือเปล่า"
 
เสียงทุ้มลอดผ่านทางหูโทรศัพท์ เพื่อนร่วมงานของกาว โทรมาสอบถาม เมื่อใกล้ถึงเวลางาน "ไป อีกแปบ เดี๋ยวเจอกัน" หลังจากวางหู กาวจัดแจงตัวเองเรียบร้อย เธอเดินออกจากบ้านล็อคประตู  นั่งเหม่อ คิดถึงเรื่องเรียน ที่กำลังจะเกิดขึ้น พลางเสียงคุ้นเคย ก็ดังขึ้น กับร่างสูงผิวขาวเหลืองที่นั่งกวมรถมอไซค์คันเก่ง ยื่นหน้าออกมาจากหมวกกันนอค พร้อมกับโปรยยิ้มหวาน  ทักทายเพื่อนสาวที่นั่งอยู่หน้าบ้าน "กาว ไปกินข้าวกันก่อนไหม" โจ๊กรุ่นพี่ที่ทำงานของเธอ ทักทายด้วยท่าทางอารมณ์ดี สาวน้อยพยักหน้ารับ ก่อนทั้งคู่จะขับรถมาถึงร้านข้าวแกงขาประจำ เพื่อกินข้าวรองท้อง "กาวไปสมัครเรียนแล้วแหละ^^" สาวน้อยพูดทั้งที่ยังเคี้ยวข้าวเต็มปาก "ดีๆ แต่อย่าชิ่งอีกละ =0= แล้วจะมาทำงานอีกหรือเปล่า" ชายหนุ่มพูดพลางเอามือทั้งสองรวบผมดำหยักศกที่ยาวประคอมามัดไว้ด้านหลังอย่างหลวมๆ เผยให้เห็นใบหน้าเกลี้ยงเกลา จมูกโด่งรับกับเส้นคิ้วที่หนา  แต่ดูดีไม่หยอก บางครั้งกาวก็แอบมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัวนัก  "อาจจะทำอย่างอื่น" พลันสาวเจ้าพูดขึ้น ชายหนุ่มมีอาการชะงักเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามอย่างแคลงใจ "ก็ไม่เจอกันแล้วดิ?!" กาวยิ้มก่อนตอบ "ก็ถ้าไม่เจอ ยังไงก็โทรคุยกันได้ไง " ชายหนุ่มเบือนหน้าเล็กน้อยออกจากจานข้าวตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่รู้สึก " อ่อ ..ต่อไปก็เล่นดนตรีอย่างเดียว คงไม่มีใครให้ดุแลแล้ว"กาวคงไม่ตั้งใจฟังนัก เพราะจู่ๆเสียงโทรศัพท์จากกระเป๋าของตัวเองก็ดังขึ้น พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ ทอดสายตาไปเห็นรุ่นพี่ตรงหน้าส่งสายตาแบบนั้นมา รู้สึกในใจปวดจี๊ดๆขึ้นมา ตัวกาวเองเหมือนรู้สึกผิดอะไรบางอย่าง พลันวางสาย เก็บมือถือใส่กระเป๋า  ก็นึกถึงประโยคสุดท้ายที่ได้ยินเมื่อครู่   ยิ่งทำให้แน่ใจ ว่าคนตรงหน้า เกิดความรู้สึกผูกพันกับหล่อนมากขึ้นแล้ว "ตลกแล้ว พี่! อารมณ์ขึ้นๆลงๆนะเราน่ะ รู้ตัวเปล่า555" หญิงสาวพลางจะพูดให้ตลก ก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย "ตกลง ยังไม่ชอบกัน?!ใช่ป่ะ"     !!!!!!!!!!!       "ชอบสิพี่ พี่ดีออกอย่างนี้ พี่เป็นพี่หนูอะ ไม่ชอบได้ไง ใช่ม่ะ 55=0="
 
 
และ นับจากสิ้นสุดคำตอบของฉัน เราก็ไม่ได้เจอกันอีก และ ฉันก็ย้ายมาอยู่ที่ใหม่ เพื่อตั้งหน้าเรียน
 
 
ทำไมต้องทำท่าปฏิเสธทุกครั้งไป และก็ มาเหงา ทีหลัง ทุกที นี้ละ คือ ฉัน นางกาวเหนียวหนึบ
 
ที่ยังติดหนึบอยู่บนคาน!!!!

ติดตามตอนต่อไป ^^

Comment

Comment:

Tweet